Զարմանալի է, որ նույնիսկ գրագետ, տաղանդավոր ու հայտնի մարդկանց, լիովին ադեկվատ մտածողությամբ քաղաքացիների զանգվածն է հլու-հնազանդ, սուսուփուս ենթարկվում զանազան «գործիչների», անհատների, քարոզիչների՝ շատ դեպքերում միջակությունների, անտաղանդ ու կասկածելի։
Արմեն Գրիգորյանի խոսքն այնքան շիտակ էր, այնքան համարձակ և շատ դեպքերում այն տոնայնությունն ուներ, որը շատ շատերի ուղեղում կար, այդ թվում՝ քաղաքական գործիչների, բայց, այս կամ այն հաշվարկներից ելնելով, չէր հնչում:
Խիստ խորհրդանշական թիվ է դառնում 77-ը Հայաստանում։ Հիսուսի արձանի բարձրություն, ֆեյսբուքյան «Պառնաս» հասած 77 արձակագիր և պոետ (ոչ բոլորին նկատի ունեմ), ովքեր այդ տարածքից ցատկ են կատարում դեպի արտադասարանական ընթերցանության քրեստոմատիաներ։
Որպեսզի նման առիթ չտրվի ընդդիմությանը, Արևմուտքը իշխանությունից պահանջում էր խորհրդարան բերել ընդդիմությանը, իսկ դրա համար իշխող քաղաքական ուժն ընտրել էր շանտաժի տարբերակը:
2007թ․ դեկտեմբերին Աշոտ Բլեյանը Երևանում կազմակերպում էր «Ադրբեջանի օրեր» անվանումով միջոցառում՝ Հայաստան հրավիրելով ադրբեջանցի լրագրողների և իրավապաշտպանների։
Թեև Նիկոլ Փաշինյանն ու իր դրածոները պնդում են, որ հայ-թուրքական, այսպես կոչված, երկխոսությունն առանց նախապայմանների է, այդուհանդերձ, այդ նախապայմանները կան:
Դատարանի դահլիճում Արմենի ողբերգական ու անժամանակ մահվան լուրը ցնցեց մեր հասարակությանը. ցավում էին բոլորը՝ ընկեր, բարեկամ, ծանոթ ու անծանոթ, համակիր թե օպոնենտ:
Փաստեր, վկայումներ պեղելու, էջեր թերթելու, ժամանակի շատ խորք գնալու անհրաժեշտություն չկա, որովհետև մեր այս արագընթաց օրերում դրանց պակաս պարզապես չի զգացվում։
Փոքրիկ Մխիթարին սպասում էինք բոլորս։
Արցախյան երրորդ պատերազմում անմահացած հերոս Մխիթար Գալեյանը գծեց ազգի հարատևության ճանապարհը, իսկ փոքրիկ Մխիթարը լինելու է ազգի վերածննդի խորհդանիշը։
Իրանի հոգևոր առաջնորդի խորհրդական Ալի Աքբար Վելայաթիի քննադատական խիստ տոնայնությամբ հոդվածը մեզանում շատ քննարկվեց։
Այդ քննարկումը, սակայն, ուներ մի կարևորագույն թերություն՝ երբ հոդվածի շեշտադրումներն ընդհանրապես չէին դիտարկվում Իրանի արտաքին քաղաքական փոփոխված ռազմավարության համատեքստում...